Saturday, December 20, 2014

First Exams are Ahead


It's been a while since i post something on this blog, there are new people started the programme and Netherlands started to cool down, people who are on their VFR phase are had to slowed down due to bad weather conditions. Me ? I was just studying the subjects i saw.

You probably know that there are 14 Courses and 14 Exams, end of January i will have exams from subjects: Principles of Flight, Performance, Human Performance and Limitations, ASP ( Airframe and Systems, Electrics, Powerplant, Em. Equipment ), General Navigation and Radio Navigation.

I will take Radio Navigation after christmas but for now I've almost finished 5 courses and already studied them to get sufficient score from exam. I had some hard time on General Navigation subject however, I've managed to work it out. Well its not exactly a hard subject but I always hated Geography in high school, maybe it is one of the reasons that i couldn't mastered it on a short time.

But what is General Navigation ? What they ask ? and Why are we taking this course ?

I can say that general navigation is the core of planing a flight, you learn how to read maps, latitude ( what is your position compared to poles ) and longitude ( what is your position compared to prime meridian ) etc. etc. During this course you learn to correct your route according to Wind ! And you use some device called "Flight Computer" for it.

Don't get excited, its not a computer you get used to. It's basically a scale which does computation.

With flight computer pilots able to find corrections btw Calibrated Airspeed to True Airspeed, True Airspeed to Mach Number, Speed of Sound on a specific temperature . It even corrects US gallons to Litre even Imperial to Litre.

It's been more than 2 months  since i came here. Tomorrow I will go back to my hometown for Christmas. I've already missed the ones I left behind.

It won't be a total vocation, during that time i need to study for my exams, when I come back I will have just 15 days to study.

Study little crow, study more.

Monday, November 24, 2014

Studying for ATPL Theory


I started to study for theory exams, there is 14 exams in total. Right now I've completed the subjects: Principles of Flight, Human performance & Limitations and Performance. In our school if you want to have the official exam which is 20th of January, you have to pass an internal school exam, which is this Friday.

So I have to study for this three subject, but how do we study ?

First of all there are books, it helps a lot when you don't get something during a lecture. You can always look for more details. To be more prepared for the exams we also use a digital database of ATPL. You can easily google search it. It helps a lot, shows your week spots so that you can specifically study that parts.

Now i have to study more, take care !

Friday, November 14, 2014

Boeing vs Airbus (1. Exterior )


I am going to compare Boeing 737 and Airbus a320 as an amateur aviator.

I simply see Boeing and Airbus like a DSLR camera, one of them in on Manuel mode (Boeing) and the other one is on Auto mode ( Airbus ).

First of all lets see how we can differentiate this two beautiful bird.


On top there is A320 and on bottom 737-800.

Firstly, as you can see B737 has more pointed nose (nose cone) compare to A320.

When we give a closer look to their landing gear, it can be easily said that a320 is slightly higher then 737.


On the wings the difference is more obvious, B737 has winglets like fins on the other hand A320's winglets like a fish's tail.

There is also a difference on engines, remember A320 is higher then a 737, thats why 737 engine covers are flattened due to ground clearance. A320 on the other hand have round shaped engine cover.

Of course those statements are valid for Airbus A320 and Boeing 737-800NG. New Airbus A320 Neo also has winglets like fins ( They are called sharklets ). However, there will be still difference because the new Boeing 737 Max models will have an unique winglet design.

A320 Neo
737 Max

Wednesday, November 12, 2014

How did I get here ?


You know what they say, the way to the success is never easy.

2 years before my graduation I was already searching the best way to become a pilot. There were not many options. Either i would pay around 100k $ or manage to get in one of the Airline's cadet pilot program.

Choice was easy, neither me or my family had that money; in fact i was barely making money to support myself. So I had to get ready for hard exams for ab-inito program.

First goal was to get a TOEFL, It is not easy in many ways, even though my English was slang I got a really high score just by solving 4 sample exams. ( I can give you tips about it ).

Secondly, i had to graduate. Well that was easy, i was on my last semester, my graduation project was good no problem right ? NO ! All of a sudden i learned that ( 1 day before TOEFL ) I've failed a 0.5 ETCS course which is only available on Spring semester. It was a Jackass Professor who thinks playing with students career is fun. Whatever... somehow I managed to pass it on make-up exams.

V1, rotate.... positive rate; gear up. Not that easy.

There was 2 options on ab-initio program. I chose MPL one, selection procedures were faster and training was definitely in Europe plus; with the B737 type rating all training takes around 18 months.

Now selections...

1- I had a talent test. We can call it an IQ test also. You have to be sharp, fast and smart but its not a big deal.

2- If you succeed 1st step, you get a manual about C172, how to climb how to turn, instruments scan cycles, correct power settings etc. then you get an exam about that book. If you pass the exam the fun part begins. Simulator, many of the candidates are fail there ( about 50% ) you have to fly about 1 hour, first 30 mins you have instructor with you, always correcting and showing the proper way. But in second 30 mins you are on your own. Don't crush and hope that you obey every word he said on first attempt.

3- Congratulations, you have passed simulator, now you have an interview with flight-school. They saw that you are trainable on simulator but how is your personality ? But think this one a preparation for the Company interview. If you pass this they will give you a feedback, try to correct yourself until next one.

4- I feel a great disturbance in the Force, because it was the hardest interview I've ever been. It took me almost 1,5 hours. Not kidding. I don't exactly know what they want, they know who you are  if you have a weakness they will find it and they will kill it. Try to be positive until the end.

Okay thats all for now.

Thanks for your support,

To follow me on instagram:

Success !

Tuesday, November 11, 2014

a Journey to Frankfurt


Frankfurt always has been a sacred place for pilots. It is one of the biggest hub in Europe. It is also base of several airlines. Frankfurt is also a sacred place for me, but in a different way.

Its been almost 3.5 years since i left Frankfurt, it was the place i learned German from scratch. I made many bonds with lots of people, and last weekend i discovered that the bonds we made are still strong. In language school everyone had a goal and now they reached their goals, nevertheless people who were friends in there are still close.

What is so special about Frankfurt ?

Well, first of all it is the first place i've been abroad. Also it is the place i improved my English. ( bit funny though I wanted to learn German )

Actually Frankfurt is more than that, its Apfelwein, pretzels, grüne soße are really unique, however my personal favourite is Frankfurter the best sausage eva ! View of skyline is also really nice ( well don't compare it with New York )

Good thing about this journey that, I drove all the way from Maastricht to Frankfurt and did almost 700km on weekend.

It was nice to speak some German, plus i took some photos that i think they are really nice.

For now, i don't have any lecture until next tuesday.

And I already finished the lectures, Principles of Flight and Performance.

I hope you enjoy the photos. You can support me via following my instagram account.

Mycelia Shopping Mall 
Commerzbank Tower

Main River 
Main River and Dom

Tuesday, October 28, 2014

Who am I ?


Allright, it's time to post something in English, otherwise my English will get rusted. Before starting this post i would like to apologise that, my grammar is not perfect and I am not good at literature so don't expect something fancy.

Well, let me introduce myself. I am a 23 years old freshly graduated Civil Engineer (2014 spring), whose passion (obsession) is to become a pilot.

I am not going to talk about how flying was my dream etc. because i know it is almost every boy's dream. My first experience with flight training was Air Force Academy selections. How did it go ?
I sucked....
My preparations were pretty insane, i signed up a gym to get prepared. And for reflex test; I knew I had the talent due to counter strike :p.
Funny thing was, they didn't even let me run, I have eliminated during pre-medical check and ironically i only get that when they leaded us to the main exit.

The only reason I wen't to University was my parents promise. They said "Son, don't fuck around prove yourself that you are smart, graduate from an respectful University then, we might consider to support your flight training"

They thought, after 5 years like every teenagers's passion this will go away, however it got even more strong.

I admit that, first 2 years of University i enjoyed life and parties, but things started to get serious when I started to ask myself the question "What would you like to do during rest of your life. My answer was straight forward, i will do something i enjoy. That time it hit me. I told to myself I should become a Pilot!

That was beginning of my adventure.

Friday, October 24, 2014

Principles of Flight Dersi, Lift nedir ?


Dersin neredeyse yarısını geçtik, basitçe bahsetmek istiyorum Principles of Flight dersinde neler yapıldığından.


Aerofoil: Dersin neredeyse yarısı bu yapılardan bahsederek geçti. Aerofoil aslında uçağın kanatlarının cross-section'ı oluyor. Farklı yapılarda olabilmesine rağmen basit olarak üstteki resimdeki gibi ifade edebiliyoruz. Çalışma prensibi Bernoulli ve Newton yasalarının birlikte yorumlanması ile açıklanabiliyor.

Üstteki hava akımı alttakine göre daha hızlı olduğundan dinamik basıncı artıyor ve statik basıncı azalıyor, bu sayede alttaki havanın basıncı daha bir baskın oluyor ve kanadımızı yukarı doğru itiyor.

Böyle diyince pek gözde canlanmadı tahmin edebiliyorum fakat şu şekilde kendiniz de şahit olabilirsiniz; bir a4 kağıdını kısa kenarlarının her iki ucundan baş ve işaret parmaklarınızla tutun ve kağıdın kalan kısmı elinizin tersine doğru dökümlü olarak dursun.
Lift Deneyi

Tam olarak soldaki asyalı abimiz gibi. Şimdi kağıdın üst kısmına doğru üfleyin, eğer doğru yapıyorsanız kağıdın havalanması gerekir.

İlginç değil mi ? Kağıdın altına doğru üflemediğiniz halde kağıt havalanıp dalgalanmaya başladı.

Aslında bu Lift'in sadece bir yüzü ( Bernoulli ), bir de liftin Newton yüzü var. Eğer kağıdın altına da üflerseniz kağıdın daha çok kalktığını göreceksiniz. Bu iki fizik olayı ise bizim koca kuşların uçmasını sağlıyor.

Ders şimdilik böyle tatlı tatlı geçiyor, ek olarak öğrendiğimiz şeyler ise Stall durumları, Altimetre düzeltmeleri vs.

Daha önce Lift'i araştırırken bu deneyi görmüştüm ve hoşuma gitmişti bu yüzden ben de kendimce  bir açıklama yapmak istedim.

Saturday, October 18, 2014

Bisikletle Belçika-Hollanda


Merhaba, bu gün ilk defa bisikletle ülke değiştirdim. Çok da sürmedim aslında hepi topu 10km gittim 10km geldim.

Yaşadığım yer aslında Belçika sınırları içinde, okul iste Maastrich-Aachen havalimanında. Oldukça minik bir havalimanı, henüz Aachen'a gitme şansım olmadı ancak çok yakında oraya da bisikletle gitmeyi düşünüyorum, şimdilik Maastricht'te (Hollanda) takılıyorum.

Bisiklet Yolu
İnsan İstanbula alıştıktan sonra açıkcası biraz şaşırıyor. Her yer insan doluyken birden bire sakin, yollarda insan olmayan boş caddelerde bisiklet sürmek çok ilginç geliyor.

Belçika ve Hollanda'da evlerin hemen hemen hepsi yığma bina ve         gayet şirinler, birbirinin güneşini engelleyen binaya rastlamadım daha.

Bana ilginç gelen ise bu minicik ülkelerin hala bu kadar boş alanı olması. Malesef ülkemizde boş kalan alanların hepsine AVM'ler yapılmaya devam ediliyor. 
Lanaken evleri

  Hatta üşenmedim hesapladım, Türkiye'de Hollanda'ya nazaran kişi başına 4 kat daha fazla alan düşüyor. Gerçi bu kadar acımasız da olmamak lazım, düm düz ülke:) benim gibi bisikleti sevip de yokuş çıkmayı sevmeyenler için tam bir cennet. 

 Neyse lafı fazla uzatmayacağım, yaklaşık 30dk sonra sonunda şehir merkezine ulaştım, tabi biraz GPS'imden biraz da şehirdeki insanlardan yardım aldım, ilginçtir Belçika'dan Hollanda'ya geçtiğimi sadece GPS'imin verdiği "Dikkat Hollanda'ya giriyorsunuz" bildiriminden anladım:)

Maastricht meydan
Yaşadığımız yere nazaran Maastricht tam bir metropol:) Bu boş meydan sizi yanıltmasın insanlar pastırma yazının tadını çıkartıyorlar; kafelerde oturacak masa bulmak için neredeyse 1 saat beklemek gerekiyor. Hatta ben bekledim de.

Maastricht cafeler
Şahsen biz Türkiye'de yaşayanlar güneşi sürekli gördüğümüz için pek de umursamıyoruz, zaten orda diyip geçiyoruz. Ancak malesef minik Hollanda'mız güneşe hasret. Zaten havalar bozunca yaza kadar gördüğümüz son güneşli günün bu olması hiç de uzak bir ihtimal değil.

Neyse efendim, fotoğraftan da gördüğünüz üzere beklemekten usandım, insan gibi efendi efendi davrandım insanların başında beklemedim ancak her boşalan yere benden daha hızlı olanlar yerleşti ben de uzatmadan yaylandım, daha az güneş alan bir meydana doğru yol aldım.

Banana Ballen
Açlıktan ölmek üzereydim ki sokakta değişik hamur işi yapan bir dükkanla karşılaştım. Aslında uzaktan bakınca lokma gibi duruyo fakat hamuru daha kalın ve yumuşak. Benim yediğimin adı "Banana Bollen" idi. İçi muz dolu, hiç de fena değildi fakat azıma yüzüme, sakallarıma bulaşan pudra şekeri canımı sıkmadı değil. Hatta kendi kendime "OMG so much cocaine" espirisini de patlatım böyle bi iğrençleştim.

Biraz daha gezindikten sonra sonunda boş bir yer buldum, ee koskoca öğlen yemeği bi banana bollen ile geçiştirilemezdi. Oturdum menüye baktım, garsona geleneksel hollanda biraları neler diye sordum fakat cevap hüsran oldu. ( Bizde pek hollanda yok da azcık belçika birası var diyip üzgün surat yaptı ) Bunun beni yıldırmasına izin vermedim ve hiç denemediğim bitane söyledim. Eee olay aslında yemek yemekti, yanında ne önerirsin diye sordum ancak garson 2. golü çaktı. Sadece biramız var.... Pattes de mi yok diye tartışmaya girmedim, yine efendi gibi biramı bitirdim kalktım gittim.

Gulaşlı patates kızartması
Sanırım açlığıma acıyan evren ayaklarımı doğru bir yöne doğru yönlendirmiş olacak ki, sadece abur cubur yapan bir dükkanda buldum kendimi. Fiyatı çok uygun değildi ama sırf denemek için aldım gulash soslu patates, fotoğraftan pek belli olmuyor ama benden 2 tane rahat yerdi bu mereti.

Aldığım enerjiyle dönüş yoluna çıkma kararı aldım, Hollanda'ya geçtiğini nasıl anlıyorsun diye sorarsanız aslında o kadar da kolay değil anlamak, diller aynı sonuçta ama eğer şöyle bir dükkan görürseniz bilin ki %100 Hollanda'dasınız.

Coffe Shop
Amsterdam gibi değil tabi buralar, yerel insanlar var hep civarda o yüzden Belçika'dan gelen turistler haricinde bomboş, gerçi içeri girip bakmadım ancak kapıdan gelen kokular pek hoş değildi o yüzden bastım gittim:).

Havalar güzelken bisiklet sürmenin keyfi de bi ayrı, hollanda (belçika'da işimi görür) betona alışmış gözlere adeta bir ziyafet çektiriyor. Sanırım 30dakika sürmesi gereken dönüş yolculuğum işte bu yüzden 1 saat sürdü. Neredeyse 50 metrede bir durup fotoğraf çektim. Tabi buraya sadece telefondan çektiğim fotoğrafları koyuyorum. Daha özenli olan fotoğrafları instagram hesabımdan paylaşmaya çalışacağım.

Hollanda-Belçika Sınırı
Ben de diyordum bu tabela nerde, giderken görmedim ama dönerken belçika'ya girdiğimi belirten tabelayı koyduğu için Lanaken belediyesine teşekkürlerimi sunmayı bir borç bilirim.

E şimdi o kadar sınır geçiyoruz, durup da bi fotoğraf çekmemek olmazdı:)

Moka Pot
Hafif yorucu bir maceranın sonunda kendimi de ödüllendirmeden geçemedim. Güya kahveyi bırakacaktım ama yıllardır aradığım Bialetti moka potu bulmuşum, kahveyi bırakma fikri biraz daha bekleyebilir. Ama eninde sonunda bırakmak zorunda kalacağım, yoksa gözlerimi inanılmaz ilgimi çeken derslerde bile kürdanla açık tutmaya başlayacağım.

Birkaç eleştiri almıştım fotoğraf koymuyorsun diye, sanırım bunlar yeterli olmuştur. Şimdilik dersim haftada 2 gün; Principles of Flight. Merak etmeyin ama her zaman böyle boş olmayacak, 2 hafta içinde Performance dersim de başlıyor ve eğlence haftada 4 güne çıkıyor.



Monday, October 13, 2014

Instagram Hesabım

Artık bir değişiklik yapmanın zamanı geldi diye düşünüyorum, kişisel olarak kullanmayı pek sevmesem de bir Instagram açmaya karar verdim. Zira blogdan fotoğraf paylaşmak pek efektif olmuyor.

Buyrun takip edin:

Sunday, October 12, 2014



B738 Cabin SunExpress
Yolculuğum sabah 05:30 da İstanbuldan başladı, oradan Sabiha Gökçen'e kadar arabayla, daha sonra SunExpress'in 09:30 uçağı ile İzmir'e ( boyoz molası ) İzmir'den de 11:30 uçağı ile Düsseldorf'a son derece rahat bir yolculuk yaşadım.

Programı daha önce kazanan 2 arkadaş beni havaalanından karşıladılar. 1 saatten biraz daha fazla süren; son derece keyifli bir yolculuktan sonra Belçika'daki minik evimize ulaştık. Diğer 6 arkadaş da sağolsunlar beni kapıda karşıladılar:)

Sohbet muhabbet falan derken karınlar zil çaldı tabi, atladık arabaya Hollanda'ya pizza almaya gittik. E Belçika'ya dönerken tabi biraz soğudu meret..

Şimdilik bu kadar, yarın üniformayı üstümüze geçirip okula gitme zamanı.

Saturday, October 4, 2014

Boeing mi Airbus mı ? (2.İç Kısım)

Öncelikle iyi bayramlar diyerek söze başlıyorum.

Çok sık uçak yolculuğu yapabilen şanslılardan değilim ama sanırım bu şansın döndüğünü varsayabilirim.

Şimdi bu iki koca kuşu bir yolcunun gözünden karşılaştırmaya çalışacağım. Baz aldığım modeller en çok satan modeller olan 737-800 ve A320 olacak.

Şimdi bazılarınız tek bir a320 var ancak neden 737'nin bürsürü çeşidi var diye,

Şöyle açıklıyım a320family ve 737family olmak üzere belirli bir uçak tipi var. Örneğin :

A320 family: A318 A319 A320 A321 olmak üzere,
737 Next Generation(ng): 737-600 737-700 737-800 737-900 olmak üzere çeşitlere ayrılır.

Fark nedir ? 

Aralarındaki fark basitçe söylemek gerekirse uçağın uzunluğudur, yani aldıkları yolcu sayısıdır.

737-600 (31.2 m) yüksek yoğunlukta 130 yolcu alırken 737-800 (39.5 m) 189 yolcu alabilmektedir.

Aynı şekilde A318 (31.44 m) 132 yolcu alırken a320 (37.57 m ) 180 yolcu alabilmektedir.
A320 Cabin

737-800 Cabin

Peki ben şu şirketle uçtum acaba hangi uçaktı diye kafanızı kurcalıyorsanız Türkiye'deki şirketlerin kullandığu uçakları şu şekilde listeleyebiliriz.

Türkiye'de operasyon gerçekleştiren hava yolu firmalarının filoları:

SunExpress: 737-800 737-700

THY: 737 varyantları ve A320family

AnadoluJet: 737-800 ve 737-700

Pegasus: 737-800 ( şu an yeni a320neo alımına başladı )

Atlas Jet: A320family

Onur Air: A320family

Şunu da belirtmeden geçmeyeceğim, "ben 737'ye bindim koltuklarda ekran vardı a320'nin içi çok köhneydi vs. demek ki 737 daha güzel" gibi bir çıkarımda bulunmak son derece yanlıştır. Sonuç olarak uçağın iç dizaynı tamamen havayolu şirketinin elindedir. İsterse tüm koltuklara tablet takar isterse size minimum diz açıklığı vererek oturtur. Tamamen şirket politikasına kalmış bir durum.

Bidahaki yazıda A320 ve 737-800'ün kokpitine değineceğim, fırsat bulursam bilgim dahilinde çalışma prensiplerine de değinmeye çalışacağım.

Herkese tekrardan iyi bayramlar, kavurmayı fazla abartmayın:)

Wednesday, October 1, 2014

Boeing mi Airbus mı ? (1.Dış Görünüş)

Bir amatörün gözünden Boeing 737-800 ve Airbus a320'nin karlılaştırmasını okuyacaksınız.

Ben kafamda Boeing ve Airbus'ı şöyle canlandırıyorum. İkisi de DSLR fotoğraf makinesi, birisi (Boeing) manuel modda çalışıyor; diğeri ise (Airbus) Auto modda.

İlk olarak bu iki uçağı nasıl ayırt ederiz ona bakalım.

Üstte a320 Altta ise 737-800'ü görebilirsiniz.

İlk olarak b737'nin burun kısmı ( nose cone ) a320'ye göre biraz daha sivri.

Şöyle iniş takımlarına baktığımızda a320'nin b737'ye göre daha yüksek olduğunu görebiliriz.

Kanatlarda ise fark daha bariz, b737'nin yüzgeç şeklindeki wingletleri ( kanat ucundaki parçacıklar ) kendisini hemen a320'den ayırıyor.

Biraz daha inceleyince a320'nin motor girişinin tam bir yuvarlak 737'nin ise altlarda biraz daha yassı olduğu belli oluyor.

Tabi bu karşılaştırma a320 ve 737-800ng için geçerli. a320neo modeli şu anki 737-800'e benzer bir winglet tasarımına sahip olacak fakat 737max'da boş durmayacak ve
alışılagelmişin dışında bir wingletle karşımıza çıkacak.

Şimdilik bu kadar. Birdahaki yazıda bu iki koca kuşun yolcu kabinlerine değinmeye çalışacağım.

Tuesday, September 30, 2014


Dün mail geldi,

immigration office vize başvurumu değerlendiriyomuş ben de vizemi almak için bu gün aradım randevu aldım, bayramdan sonraya verdiler. Sanırım eğitim tahmin ettiğim gibi 13 Ekim'de başlamayacak. Ama kaysa kaysa 1 hafta kayar gibi.

Vize almak sıkıntılıdır normalde; şimdilik bi sıkıntı çıkmadı. Sağolsunlar herşeyi benim adıma halletmişler. Pasaport ve fotoğraf ile gidip büyük bi ihtimal ertesi günü vize ile çıkacağım. Tarihin bu kadar ileri olması pek canımı sıkmadı ama bazı şeyler cidden komik geliyor. Vedalaşmak... hani garip bi durum vardır ya bir yerde ayrılıyo gibi vedalaşırsınız son sözler söylenmiştir falan öpüşür el sıkışırsınız sonra bi bakarsınız ikiniz de aynı yöne gidiyorsunuzdur. Yolda yürürken garip bir sessizlik olur sonra onun kadar samimi olmayan ikinci bir vedalaşma yapılır. Bana da öyle oldu sanırım. Gerçi henüz çılgın bi parti verilmedi ayrıldığım için ama pek de sevmem böyle şeyleri açıkcası. Hatırladığım kadarıyla 23 yıldır sadece 2 kere doğum günümü kutladım.Doğru günü söylediğim insan sayısı da 1 elin parmaklarını geçmez. Güzel bişey aslında, hatırlanmak önemli değil ama hatırlayan insanların sana değer verdiğini anlıyosun.

Saturday, September 20, 2014

Sözleşmem Gelmiş

Bekleyişlerimden biri mutlu son ile bitti, sözleşmem geldi.

Gizli hiçbirşey yok, aynen info-session'da anlatılan gibi. Aklımda hiçbir soru işareti kalmadı. Şartlar açık ve net, zaten gayet kısa bir sözleşme.

Biletimin henüz alınmamasına rağmen yolcukuk tarihim de 10 Ekim olarak görünüyor, dersler hemen 13 Ekimde başlayacak. Heyecanla beklemiyorum dersem yalan olacak:).

Ancak sırada hala bazı prosedürler var. Vize. Vizemin en kötü ihtimalle 2 haftaya çıkması bekleniyor. Üniforma için pantolon ve gömlek ölçülerimi de kendilerine ilettim :)

Sonuç olarak bekle beni Hollanda.

Ekim sonlarına doğru pilotaj ile ilgili bilgi içeren yazılar yazmaya başlayabilirim.

Görüşmek üzere:)

Thursday, September 18, 2014


Aslında sabırlı bir insanımdır, zor zamanlarda, dişimi sıkmam gerektiğinde hiçbir sorunla karşılaşmam. Fakat beni yoran beklemek. Bence herşeyden zor beklemek; eğer sayılı gün varsa en zoru zaten.

En uzun bekleyişlerimden birisi 2. girdiğim ÖSS sınavıydı; yaklaşık 9 ay hazırlandım çok bunaldığım zamanlarda kendimi üniversitede çimlere uzanmış şekilde hayal ettim. Tabi bu hayaller soru çözmeye ara verdiğim sıralarda kurulurdu; kaybedilecek vakit yoktu. Evin çatı katına kapatırdım kendimi, pek iyi ısınmazdı ev. Elektrikli ısıtıcının sırtımı sıvazlayan arkadaşlığı ile çalışırdım. Eylül ayında başlamıştım bu maratona, yağmurluydu tıpkı şimdiki gibi gri bir hava. Ağaçlar yavaştan yapraklarını dökmeye başlamıştı. Çıplaklaşan ağaçlar bana hep kışı ve okulun açılışını hatırlatır hüzünlendirirdi, ta ki üzerleri kar ile kaplanıncaya kadar. Neyse geçelim bunları, ÖSS günü geldi çattı yaptım birşeyler ve okulumu kazandım. Hayalimdeki yerdi diyemeceğim çünkü hayallerim yeryüzüne ait değildi.

Diğer zorlu bekleyiş pilotaj yolundaki son mülakatımdı. Simülatör sınavı ile arasında kos koca 2 hafta vardı. Bir yanım biran önce girmek diğer yanım ise adam akıllı hazırlanmak istiyordu. Bazı arkadaşlar hemen ertesi gün mülakatlarına girmiş ve olumlu sonucu almışlardı, bu bana umut veriyordu; diğerleri ise kaybetmişlerdi bu ise beni daha fazla hazırlanmaya itiyordu. Bu 2 haftanın ilk günleri aslında o kadar da zor geçmedi, simülatör sınavını geçişimi kutluyordum. Ama ne kutlama ! İş çıkışları eskiden yaptığım gibi döküman okuyacağıma oturup dizi izliyordum. Dizi dediğime bakmayın Air Crash Investigation izliyordum:). Kendimi odaya kapatıp atıştıracak birşeyler bulup güneş batana kadar uçak kazalarına vuruyordum kendimi. Tabi 2-3 gün koyverdikten sonra sıkıca hazırlanmaya başladım; hatta birkaç PPL dersi bulup izledim internetten. Bekleyişin beni sıkan yanı sürekli ders çalışmak değil aslında, hazır olmak. Kendimi hazır hissettiğimde artık şu sınav geçse de kurtulsam derim; yapacak birşeyim kalmamıştır artık. Sınava girene kadar da çok keyifli geçmez günlerim. Hadi bisiklet sürmeye çıkıyım desem içimden bir ses bu kadar boş vaktin varsa otur biraz daha çalış der; dizi izlesem aklım çalıştığım şeylere kayar vs. vs.

Şimdi ise eğitime gitmeyi bekliyorum, evimdeyim, yağmur yağıyor ve ağaçlar yapraklarını dökmeye başladı; gökyüzü yine gri ve ben kahvemi yudumluyorum. Eskiyi hatırlatıyor nedense bu bana. Her sabah uyandığımda posta kutumu kontrol ediyorum acaba sözleşmem gelmiş mi, yeni bir e-posta var mı diye. Kendime iş uyduruyorum bu gün playlist hazırladım mesela oralarda dinlerim diye. Hatta şu an arkadan çalıyor şarkılar. Road Trippin koydum listenin adını bence fena da olmadı.

İnsan beklerken keyif almıyor pek, ne diziden ne oyundan ne de gezip kendini yollara vurmaktan. Nedense okul varken veya üstümde bir sorumluluk varken daha tatlı geliyor oyalanmak. Ertesi gün az çalıştığım bir finalim varken izlediğim dizinin tadını hiçbirşeyden almadım ben.

Wednesday, September 17, 2014

Son Dönem

Son sene zordur üniversitede, tatlı öğrencilik biter yerine ise kariyer gibi bir terim girer.

Okulumu severek okudum, erasmus maceram da dahil toplam 5 sene ( hazırlık da okudum azıcık ). Bazı dönemler çok ders aldım terledim ( yalaşık 27 kredi aldığım oldu ), bazı dönemler az. Az kredi aldığım dönemlerde ise yatmaktan sıkılıp iş aramaya koyuldum.

Kariyer sitelerinden başvurmadığım yer kalmadı, o kadar çok başvurumuşum ki şu an bile size uygun ilanlar kısmında part-time işler çıkıyor. Ancak iş buldun mu derseniz bulamadım. Taaa ki son dönemime kadar.

Son dönemimde 4 kredi alıyodum dört ! Haftada 3 günüm boştu, üstelik almanca kursu ile birlikte mevcuttu bu boşluk. O kadar iş aradım ki, bir ara umutsuzluğa kapıldım çünkü 50 nin üzerinde başvuru ve 0 geri dönüş vardı. Kendi kendime şaşırıyordum nasıl olmaz diye. Ailemden de baskı gelmeye başladı tabi, okulda herhangi bir haylazlık yapmamama; uzatmamama rağmen bizim peder bey ben emekli olucam para kazan diye tutturdu:). Madem öyle dedim yardımcı ol biraz, tabi o da elinden geleni yaptı, çeşitli akrabalar seferber oldu ancak iş miş bulamadık. Tabi artık burama gelmişti, çıktım dışarı iş aramaya.

Avm avm dolaştım, sonunda bir kahve zincirinde işe başladım. Kahveyi çok severim, hatta bu yazıyı yazmayı bitirince şöyle okkalı bir türk kahvesi patlatacağım. Bu tarz bi işe girme sebebim de buydu sanırım. Tam olarak 1 ay çalıştım o dükkanda, ancak farkettim ki bizim yerimize robot koymamalarının tek sebebi şirin görünmek. Resmen robotlaştım, hiç mi faydasını görmedim; gördüm tabi artık dans pistlerinde korkmadan robodans yapabiliyordum. 1 aylık part-time maceramın ve bazı günler 11 saatlik vardiyaların ardından süper mini bir inşaat bürosuna girdim.

Okuldan çok sevdiğim bitirme hocam sağolsun, onun vasıtası ile girdim bu işe. Aylardır CV'me dönen tek firma oydu. Yanlız bu işte bi gariplik vardı, beni iş görüşmesine davet eden mühendis bu süper mini ofiste çalışmıyordu. Hatta adresi de tam bilmiyordu. Neyse.. velhasılıkelam anlaştık, rakam da hiç fena değildi. Kahveciden daha az bir işe kahvecinin 2 katı. Yemek yoktu ama sınırsız türk kahvesi dahildi, dayanamadım tamam dedim:) . Dedim ya gariplik diye, iş süresince yaptığım çeviriler, sözleşme düzenlemeleri, çizimler,  hesaplar bunların hepsini boşa yaptığımı farkettim. Ya 6 ay sonra kullanılacak milyonlarca revize görecek işler yada başka büronun ayak işlerini yaptığımı anladım; bunları bitirince de günüm çok boş geçiyordu internetten sıkılıyordum. Sanırım taşeron olmak böyle bir şeydi. Buradan bana ekmek vardı ama bilgi yoktu. Zaten patronumuz da ilginç adamdı vesselam. Bir çalışana 3 yıl boyunca sigorta yapmamış, adam hastaneye gidince anlamış olayı:) . Bana da yapmadı, sorun da değildi zaten ilk ayımın sonunda maaşım ile çıktım gittim. ( Buradan aldığım maaşı daha sonradan ilana başvurmak için kullandım )

3. işim ise çok güzeldi, hatta bu işe pilotluk olmaz ise severek yaparım diye girmiştim. Bir yazılım firmasında yetiştirilmek üzere programcı olarak çalışıyordum. Şirket gerçekten çalışanını düşünüyordu. Mülakatım da çok eğlenceli geçmişti, bildiğim programlama dillerini öğrenmek için tek tek sormaya başladılar, ancak ben başından bunları hiç saymayın hiçbirini bilmiyorum dedim:). Aslında staj görüşmesi olarak başlayan görüşmemi öyle bi hale getirmiştim ki maaş konuşmaya başlamıştık. Tabi sonunda işe alındım, yine part-time olarak. Son dönemimin son ayında 3. işimi bulmuştum, biraz hızlı atıldım sanırım hayata. Burada çalışırken diplomamı aldım ve ab-initio pilot ilanına başvurdum. Son mülakatım olumlu sonuçlandığında yazılım sektöründe 3 aylık bir tecrübem olmuştu, şirket bana çok şey katmıştı. İstifa ederken hüzünlenmedim dersem yalan olur. İstifa dilekçesi verilirken kapı hep çarpılarak çıkılır sanırdım, yanılmışım. İstifa dilekçem ile müdürlerimin yanına gittiğimde bitmek bilmez bir sohbetin içinde buldum kendimi. Güzel ayrılmıştım.

Artık yeni bir maceraya hazırdım.

Hangi Aşamalardan Geçtim ?


Eğer yanılmıyorsam şu anda yetiştirilmek üzere pilot alan 2 firma var. Bunlardan birisi klasik eğitim sistemi ile pilot yetiştiriyor. PPL > CPL > ATPL. Diğeri ise MPL.

Nedir MPL ?

MPL ( Multi Pilot Lisance ) anlamına gelmektedir, klasik eğitimden farklı olarak direk ATPL aşamasına gelir. Eğitim tip ve line eğitimleri ile sona erer. Hatta eğitim sonunda firmanın SOP ( standart operation procedures ) larını öğrenmiş olursunuz. Yani eğitimimi başarı ile tamamladığımda ( yaklaşık 18 ay ) First Officer olarak göreve başlayacağım.

Ne gibi sınavlara tabi tutuldum ?

İlk olarak phase 1 adlı bir aşamaya girdim. Burada matematik, fizik, uzaysal algı ve çeşitli iq soruları ile karşılaştım. Çok aşırı zor bir sınav olduğunu düşünmüyorum ancak yine de çalışarak girdiğimi belirtiyim. Çünkü bu sınavı geçemeyen pek çok arkadaş oldu.

Daha sonra phase 2-3 aşaması var. Buarada bana verilen bir kitapçıktan teorik uçuş bilgilerini ve Cessna 172 adlı uçağa ait bilgileri öğrenip 30-40 soruluk bir sınava girdim. Kitapçıkta yazdığı gibi kalbim ile çalıştım ve sınavda hiç sorun yaşamadım. Sınavdan sonra ise eğitmen bir kaptan eşliğinde ( ki kendisi çok hoş bir insandır ) çeşitli teorik sorulara tabi tutuldum ve yakaşık 30 dakika kendisinin düzeltici komutları ile uçtum, evet uçtum ama kafamı kaldıracak vaktim olmadı:) sanaldı tabi bu uçuş. Bu uçuş bitince hadi delikanlı bir de sen uç diyorlar, ve birden bire o sanal kokpitin yanlızlığı sizi kucaklıyor çünkü kaptanımız arka koltuğa geçip eline kağıt kalem alıyor:). Dananın kuyruğu burada kopuyor aslında, girerken hiç heyecan yapmadım sanırım bu karakter özelliklerimden biri; genelde iş bitince heyecana başlarım. Ayrıca kendi kendime eğer pilotluk hamurunda var ise geçersin yoksa zaten kaldığın iyi olur dedim. Sanırım varmış çünkü koltuktan kalkerken kaptanımızın geçtin diyeceğinden emindim. Bunu da geçtikten sorna yaklaşık 45dk saat süren tatlı bir mülakatımız var ancak iş burada bitmiyor.

Phase 4, çoğumuzun korkulu ruyası. Aslında bu mülakata ATPL sahipleri de giriyor. Şirketimiz ile bir iş görüşmesi mülakatı. Ancak o alışıla gelen mülakatlardan değil. Bir piskolog ( kendini mollymawk'ın kurucularından sanırım ) bir ik uzmanımız ve çok tecrübeli bir kapan pilotumuz sizi en az 1.5 saat boyunca terletiyor. Aklınıza gelebilecek her soru ile karşılaşabiliyorsunuz. Hepsine cevap vermeniz beklenmiyor zaten, ancak birşeyler bidliğizi ve hevesli olduğunuzu anlamaya çalışıyorlar. Açıkçası mülakattan çıkarken aklımda ne olumlu ne olumsuz birşey vardı, bunu ik uzmanımız sorunca da aynı şekilde cevapladım. Olan oldu zaten, elimden gelen en iyi şekilde hazırlandım eğer bu şekilde oluyorsa olmalıydı. Olmuyorsa da kızmaya hiç gerek yoktu.

Mülakat bitiminde yaklaşık bir 10 dakika dışarıda beklemem söylendi. Balkona çıktım ve piskolog hanımın verdiği bir bardak soğuk suyu içmeye başladım ( soğuk suyu içmek çok ironik geldi açıkcası :) ). Daha sonra ik uzmanımız beni içeri çağırdı. Birazcık feedbackin ardından artık onlar ile olduğum söylendi. Tabi yüz kaslarım kramp seviyesinde gerildi ve salak bir sırıtma ile onların yüzlerine bakakaldım. Kaptanımız ayağa kalktı ve yakama rozetimi taktı. Bence bir insanın emeğinin karşılığı görmesi kadar güzel bir şey yok.

Sonuç olarak süreç hakkında şunu rahatlıkla söyleyebilirim. Çok şeffaf. Bilgisayarın değerlendirdi bir sınav sonucunu öğrenmek için haftalarca beklemeye gerek yok. Tüm sonuçlar hemen aşama bitiminde bildiriliyor. Aşamalardan sonra gayet tatmin edici bir feedback alıyorsunuz. Akıllarda soru işareti ile dönmüyorsunuz. Neden sorusu ile kendinizi paralamıyorsunuz.

Şimdilik bu kadar, aklıma geldikçe yazmaya devam edeceğim.

Görüşmek üzere.

Tuesday, September 16, 2014

Sevdiğin İşi Yapmak

Üniversiteye girişim de maceralı oldu, lisede falan iyiydim derslerimde ama ÖSS büyük bi sıkıntıydı, çalışamıyordum, fazla eğleniyordum sanırım, üstüne bir de ezbere çalışma olunca evlere şenlik puanlar falan. İlk girişimde zaten yerlerdeydi puanım, çok da gocunmadım buna; pilot olmak istiyordum ben. Tabi aileme açtım durumu, 17 yaşındaydım google'a nasıl pilot olunur bile yazmamıştım daha. Sonra baktım mektup geldi hava harp den. Davet etmişler beni, nasıl heycanlandım anlatamam. Neredeyse nereyi kazandın sorusuna hava harp diyecek haldeydim.

İyi de hazırlandım hava harp okuluna, spor mülakatlarında çok iddialı olacağımı düşünüyodum zira çok yoğun antremanlar yapıyordum. Mülakat günü geldi çattı, nasıl elendiğimi bile anlayamadım. Hatta emin olmak için yoldan çevirdiğim bir subaya biz elendik mi yoksa geçtik mi diye sordum. Çünkü bir topluluktan isimlerini saydıkları insanların, işaret ettikleri insanı takip etmesini söylediler. Biz de dedik ki heralde diğer gurup elendi. Sonra bi baktık ki dış kapıya doğru yol alıyoruz.

Hava Harp'de olmayınca ailemle konuştum ve o ergen sesimle pilot olmak istediğimi söyledim, ancak bana git güzel bi üniversite bitir, hak et daha sonra hala istiyorsan destek oluruz dediler. Kızdım, bağırdım çağırdım ama içten içe hak verdim, üniversite güzel şey çünkü, çimler falan. Şaka bi yana eskiler altın bilezik derler ya aynen ondan. Neyse efendim hazırlandım sonuç olarak güzel bi üniversiteye girdim.

Okula başlayınca tabi bu pilotluk isteği başka hormonların salgıladığı sıvılarla yer değiştirdi, taa ki ilk stajımı yapana kadar. 2010-2011 dönemiydi sanırım. İnsan sevdiği işi yapmalı dedim kendi kendime. Evet bu işte para var ama mutluluk var mı ? diye sormaya başladım. Birden yine o derinlere attığım pilot olma isteği yeşerdi ve şantiyeden direk ofise ışınlandım geçtim bilgisayar başına. Bir firmanın yetiştirilmek üzere pilot ilanını gördüm. Gereklilikleri okudum, ve kendime bir yol haritası çizdim. İngilizce en önemli şeydi; uğranması gereken ilk liman. Kendi kendime 2014 yılı gelene kadar bunları sağlayacağıma dair söz verdim. Normalde bu sözlerimi pek tutmam ama, sanırım gerçekten önem verdiğim birşey ise zaten kendi kendine tutuluyor o sözler.

Mezun olana kadar sık sık düşündüm, eminmiyim diye, yoksa inşaatı sevmediğimden mi pilot olmak istiyorum, yani sadece bir kaçış olduğu için mi. Oturdum okulumdaki tüm bölümlere baktım, okumak istediğim bir bölüm bile bulamadım. Saatlerce kahve eşliğinde düşündüm; saatler ayları kovaladı, aylar yıllar oldu ne zaman boş kalsam bunu düşünüyordum. Artık neredeyse emindim, yapmak istediğim başka bir meslek yoktu. Son sınıfa gelince artık başlamam gerek diyerek ani bir kararla TOEFL sınavına kaydoldum. Güzel de bi skor aldım; artık geriye kalan tek şey diplomayı almaktı. Diplomamı aldım ve neredeyse aldığım gün başvurumu yaptım.

Sevdiğin işi yapmak demişsin hayat hikayeni anlatmışsın diyebilirsiniz, haklısınız da. Daha işe başlamadım çünkü :) . Nereden baksan önümde kocaman 2 yıl var. Sevecekmiyim ? Öyle düşünüyorum, yoksa bu kadar uğraşmazdım. 18 ay gözümde büyüyor mu ? aksine o 18 ayın her saniyesini yavaş yavaş yaşamak istiyorum. Tıpkı çok sevdiğiniz bir kitabı okurken onun hiç bitmemesini istemek gibi.

Nasıl Başladım ?

Nasıl başladım ben bu işe ? Düşünüyorum da kesin bir tarih söylemek gerçekten imkansız. Her çocuk gibi gökyüzünden gelen her sese ben de dikkat kesilirdim. Ama hiç unutmadığım bir anım var, internet cafelerin yeni başladığı dönemlerdi; babam beni mahallenin internet cafeci abisine emanet ederken sürekli oyun oynamasın biraz da internette araştırma yapsın demişti. Tabi o zamanki internet ile bu zamanki aynı değildi; google yoktu bi kere (En azından benim için yoktu:) yada ben bilmiyordum sene 1998 olabilir ). 56k modem internete senfoni vererek bağlanırdı.

Hemen bir  hararetle bilgisayarın başına, tam Quake II açacakken o abimiz geldi ve hadi bakalım diyip bi arama motoru açtı. Ne yazalım dedi ? çok kısa düşündüm ve UÇAK yazalım dedim. Tamam dedi ve arma motoura "ucak" yazdı. O zamanlar türkçe karakterler pek hoş karşılanmıyordu sanırım arama motorunda, garip gelmişti bu olay. Sonunda ne bulduk pek hatırlamıyorum ama şu an kendimi bulduğum yerden memnunum.

Bazen geçmişi düşünüyorum, mesela ÖSS, 1 soru az yanlış yapsam çok başka bir yerde olacaktım, acaba yine aynı sonuca ulaşırmıydım. Eğitimimi başarıyla tamamlayıp pilot olabilecek olmak o kadar mutlu ediyor ki beni, hayatımda  yaptığım yanlışlarımı bile kucaklıyorum artık. Çünkü yaptığım doğrular ile bilrikte yanlışlar da beni buraya getiren etkenlerden.

Bu fırsatı nasıl yakaladığıma gelirsek, sanırım bunu burada açıklamam çok zor olacak. Ona tamamen ayrı bir yazı yazmayı düşünüyorum. Bazı şeylerden kolayca sıkılıp uzaklaşabilirim ama içimden bir ses bu bloga devam edeceğimi söylüyor.

İlk Adımlar

Merhaba, ilk önce kendimi tanıtarak söze başlıyaylım. Türkiye'de faaliyet gösteren bir havayolu firmasının sponsorluğunda pilotaj eğitimi alacak sade bir vatandaşım; aynı zamanda taze bir inşaat mühendisiyim. Herhangi bir kariyer dalında ilerlemeden yapmak istediğim mesleğe giden yolda ilerlediğim için kendimi şanslı hissediyorum.

Bu blog'a başlama sebebime gelince, o beni tanımaz ama kiwi isimli bir first officer ( ben okurken daha öğrenci idi :) ) beni çok etkiledi. Resmen günlük rutinime girdi kendisi, acaba yeni bi post yazmış mı, acaba şu an napıyor, bize yeni neler öğretecek ? Bundan da öte yaşadıklarımı kayıt altına almak istiyorum, nasıl bir hayatım olacak hangi aşamalardan geçeceğim vs.
Fotoğraf çektimeyi de sevmeyen bir insan olarak hayatımın çoğu anı kayıp, bazı tatillerimden fotoğrafım bile yok, bu da beni geriye kalıcı birşeyler bırakmaya itti. Sonuç olarak; umarım o arkadaşın beni etkilediği gibi ben de sizleri etkiliyebilirim zira kalemim ( bu durumda klavyem ) onunki kadar güçlü değildir.

Bu bloğun yanında bir instagram ve youtube hesapları açmayı düşünüyorum. Eğer sevgili ailem bana desteklerine devam ederse ve biriktirdiğim 3 kuruşa bir 5 kuruş koyarlar ise bir adet gopro ile paylaşımlarıma devam edeceğim :)